Park zdrojowy w Polanicy Zdroju

Park Zdrojowy w Polanicy-Zdroju to niemal 13-hektarowe serce tego uzdrowiska, wokół którego rozbudowało się całe miasto. Nie znajdziesz tu tradycyjnego rynku – zamiast niego masz rozległy park pełen egzotycznych drzew, fontann i rzeźb, który działa jak naturalny salon miejski. To miejsce, gdzie kuracjusze od ponad stu lat przechadzają się alejkami popijając wody mineralne, a turystom po prostu dobrze się odpoczywa.

Cała historia zaczęła się pod koniec XIX wieku, gdy wrocławski przemysłowiec odkupił tereny i zaczął budować nowoczesne uzdrowisko. W 1904 roku dotarto do źródła Wielka Pieniawa na głębokości 34 metrów, a dwa lata później powstał park. Prawdziwy rozkwit przyszedł wraz z linią kolejową z Kłodzka – nagle Polanica stała się dostępna i zaczęła przyciągać gości z całej Europy.

Pięć parków w jednym – jak to działa

Park dzieli się na pięć części i każda ma swój charakter. Najstarsza to Park Centralny – ciągnący się od Pijalni Wód do obelisku Adama Mickiewicza. Tu masz główną promenadę, fontanny i najwięcej ruchu. Park Leśny to bardziej dzika część z różanecznikami, które wiosną robią niesamowite wrażenie.

Park Józefa nosi imię doktora Matuszewskiego, który rozsławił Polanicę jako miejsce leczenia chorób żołądka. Znajdziesz tu jego rzeźbę – dystyngowany pan z lekarską torbą kłania się przechodniom. Podobno przyjmował mieszkańców za darmo i rozdawał mleczko pszczele. Park Szachowy to osobna historia – wielka szachownica o powierzchni 100 metrów kwadratowych z figurami wysokimi na 1,4 metra. Ktoś prawie zawsze tam gra.

Piąta część otacza centrum kardiologiczne, ale szczerze mówiąc większość osób koncentruje się na pierwszych czterech.

Co konkretnie zobaczysz spacerując

Drzewa to osobna atrakcja. Masz tu przedstawicieli 28 rodzin botanicznych – łącznie około 150 gatunków drzewiastych. Dominują lipy, klony, jawory i kasztanowce, ale prawdziwe perełki to egzotyczne okazy: tulipanowiec amerykański, brzoza papierowa, dąb węgierski czy grujecznik japoński. Kilka drzew ma status pomników przyrody.

Rzeźby rozsiane po parku to świetna zabawa dla dzieci – można urządzić sobie grę w wypatrywanie. Oprócz doktora Matuszewskiego znajdziesz elegancką parę odpoczywającą na trawie, damę z pieskiem na spacerze, a w Parku Szachowym – niedźwiedzie grające w szachy. Przy ulicy Chrobrego stoi kamienny niedźwiedź oznaczający miejsce, do którego miliony lat temu sięgał lądolód skandynawski.

Fontanna z piosenki Artura Andrusa

Główna fontanna przed szpitalem Wielka Pieniawa to techniczne cacko – 723 dysze, 16 kolorowych lamp i słup wody tryskający na 12 metrów. Ma siedem programów synchronizujących wodę z muzyką i światłem. Wieczorami robi naprawdę fajny show.

Fontanna z Polanicy została uwieczniona w piosence Artura Andrusa „Panna Fontanna” – jeden z tych faktów, które lokalsi chętnie podrzucają turystom.

W Parku Szachowym jest druga fontanna, nieco mniejsza, ale też efektowna. Alejki prowadzą do niej schodami – całość symetrycznie zaplanowana.

Pijalnia Wód i uzdrowiskowe klimaty

Pijalnia Wielka Pieniawa to klasycystyczny budynek z secesyjnymi elementami wybudowany w latach 1911-1913. Architekci Paul Rother i Felix Wild stworzyli coś, co dziś nazywa się Łazienkami Heleny. W środku możesz spróbować wody mineralnej ze źródła na głębokości 34 metrów – ta sama, którą butelkują jako Staropolankę, tylko prosto z kranu.

Woda ma specyficzny smak – mineralna, lekko słonawa. Kuracjusze piją ją w ramach terapii, ale turystom też nie zaszkodzi spróbować. Warto wiedzieć, że za wodę w pijalni trzeba zapłacić – to jedna z bolączek, na którą narzekają odwiedzający.

Obok pijalni stoi drewniana Muszla Koncertowa i Teatr Zdrojowy. Latem odbywają się tu koncerty – od muzyki uzdrowiskowej po dancingi pod gwiazdami. Można posłuchać na żywo albo po prostu usiąść na ławce i złapać trochę atmosfery.

Dla kogo jest ten park

Rodziny z dziećmi mają tu sporo do roboty. Oprócz wypatrywania rzeźb i zabawy przy fontannie, jest turystyczna kolejka – Polanicki Express. Startuje przy informacji turystycznej w Parku Szachowym i jedzie 30 minut po całym mieście. Przewodnik opowiada o historii, a dzieci po prostu się cieszą, że jadą „ciuchcią”.

Osoby starsze i kuracjusze docenią mnóstwo ławek i spokojne tempo. Park jest płaski, bez dużych podejść – wyjątek to schody prowadzące do Parku Leśnego, ale można je ominąć. Alejki asfaltowe, więc wózek inwalidzki czy dziecięcy nie ma problemu.

Miłośnicy przyrody znajdą tu sporo do oglądania – zwłaszcza wiosną, gdy kwitną różaneczniki. Te krzewy, nazywane arystokracją wśród roślin ozdobnych, tworzą kolorowe plamy w górnej części parku.

Po II wojnie światowej park był ogrodzony stalową siatką i zamykany na noc – dostęp mieli tylko kuracjusze. Dopiero około 1970 roku zlikwidowano ogrodzenie, żeby otworzyć park dla wszystkich.

Ile czasu potrzebujesz i jak się tam dostać

Spokojny spacer po parku zajmuje około dwóch godzin. Jeśli chcesz obejrzeć wszystko dokładnie, pograć w szachy i posłuchać koncertu – zarezerwuj pół dnia. Park jest otwarty całą dobę i wstęp jest bezpłatny.

Dojazd jest prosty – park leży w centrum Polanicy-Zdroju, ograniczony ulicami Parkową, Zdrojową, Matuszewskiego, Kryniczną, Ogrodową i Wiejską. Jeśli przyjeżdżasz autem, parkingów jest kilka w okolicy. Pociągiem dojedziesz do Polanicy z Kłodzka lub Wrocławia – dworzec jest kilka minut spacerem od parku.

Wzdłuż rzeki Bystrzycy Dusznickiej ciągnie się deptak łączący park z centrum. Wieczorem świetnie oświetlony, pełen kawiarni z kolorowymi parasolami. To ulubione miejsce spotkań – zarówno turystów, jak i lokalnych.

Wstęp: bezpłatny
Godziny otwarcia: park dostępny całą dobę
Pijalnia Wód: płatna degustacja wody mineralnej
Kolejka turystyczna: kurs około 30 minut, start przy Parku Szachowym
Czas zwiedzania: 1,5-3 godziny w zależności od tempa
Najlepsza pora: późna wiosna i lato (kwitnące rośliny), ale każda pora roku ma swój urok

Informacja turystyczna mieści się w budynku przy Parku Szachowym – znajdziesz tam mapki, foldery i praktyczne wskazówki od lokalnych. Przydatne, jeśli planujesz dłuższy pobyt w okolicy.